گردشگري و بومگردي

تعامل انسان و طبيعت

علم جغرافيا بر روابط متقابل انسان، فناوري و مديريت مي پردازد. به همين دليل تعامل انسان با طبيعت يكي از موضوعات مهم در مطالعات جغرافيايي مي باشد. در اين ميان هنجارهاي فرهنگي نيز از اهميت ويژه اي برخوردار هستند . يكي از مهم ترين اين هنجارها هنجار اخلاقي است و به طور رايج به سه قسمت انسان محور ، زيست محور و زيست بوم محور تقسيم شده اند هنجارهاي اخلاقي به عنوان يكي از تعيين كننده هاي تعامل انسان با طبيعت است زيرا همان طور كه مفاهيم اخلاقي بر مباني ارزشي استوارند و در آن چگونگي ارزش گذاري انسان به طبيعت و اجزاي آن و همچنين معيارهاي ارزشي در تعيين درست و يا نادرست بودن رفتار به طبيعت بررسي مي شوند،تعامل اخلاقي نيزباعث مي گردد كه چگونگي تعريف ارزش طبيعت شكل گيرد. در حال حاضر بحران هاي فعلي زيست محيطي در نوسازي سرمايه داري ، پيشرفت علم و تكنولوژي در كشورهاي جهان اول باعث شده تا نگاه تازه اي به رابطه بين انسان و طبيعت در حال شكل گيري باشد. زيرا نمي توان يك نظام اجتماعي را بدون در نظر گرفتن تاثير انسان با زيست بوم ها در نظر گرفت پس مي توان نتيجه گرفت انسان به طبيعت بيش تر نياز دارد تا طبيعت به انسان و زماني كه محيط زيست حفظ شود منافع اقتصادي آن، بيش از هزينه هايش مي باشد. زيرا تابع فرهنگ اجتماعي است با اين كه امروزه فناوري ، شهرنشيني و مصرف گرايي باعث بحران هاي زيست محيطي فراوان شده اند.

امروزه به دليل افزايش ميل گردشگران به طبيعت گردي و بوم گردي و همچنين جلوگيري از آسيب رساندن مسافرت و اقامت گردشگران به زيست بوم هاي طبيعي، در نزديكي بسياري از زيست بوم ها، اقامتگاه هاي بوم گردي به و جود آمده است تا علاوه بر اقامت گردشگران در محيطي طبيعي و محلي ولي با امكانات مناسب، به محيط زيست اطراف نيز آسيبي وارد نشود. مي‌توانيد با رزرو و اجاره اقامتگاه بومگردي ، زيبايي و راحتي مسافرت خود به طبيعت را دوچندان كنيد.

ايمانوئل كانت يكي از فيلسوفان قرن 18 كه بيش تر با فلسفه ي نقادي اش معروف است. در زمينه تعامل انسان و طبيعت معتقد است: جاودانگي نفس و خدا را در نهايت در پرتو غايت اخلاقي يعني خير اعلي ، با توجه به دو جزء تركيبي آن( فضليت و سعادت ) اثبات مي كند و از سويي ديگر ، فساد و تباهي ( اخلاقي) انسان به وسيله ي شر ، را لازمه ويژگي اختيار و آزادي انتخاب انسان مي داند. با اين بررسي پيوند انسان با طبيعت بيش از بيش قابل درك مي گردد ، كه همانا انسان ابتدا طبيعت را بايد در درون خود پيدا كند تا بتواند به شناخت درستي از محيط پيرامون خود برسد به همين دليل نظام هاي معرفتي در پي ارايه الگويي براي عالم و تبيين آن هستند كه شامل طرحي براي شناخت و درك انسان و چگونگي پيوند او با عالم و اجزاي آن است و غير از اهميت اين موضوع، بروز حوادث عمده زيست محيطي و اعلام تهديد و انقراض بسياري از گونه ها در اواسط قرن بيستم سبب طرح فراگير چگونگي رابطه درست انسان با عالم پيرامون خود و طبيعت شد. هر چند موجودات زنده ي پيرامون انسان كه همراه با ما يك شبكه اكولوژيك را تشكيل مي دهند هر يك به صورت مستقيم و غير مستقيم در زندگي انسان ها با قدرت خلق و ابداع مي توانند تغييرات دائمي را در محيط پيرامون خود ايجاد كنند. همچنان كه در محيط هاي نامناسب جغرافيايي شرايط مناسبي را براي زندگي خود به وجود مي آورند. به هر روي انسان ها به دامنه ي تاثير اين تغييرات در عرصه هاي مختلف زيستي كمتر توجه داشته و عامل اصلي آسيب هاي جدي به حوزه ها و نظام اكوسيستمي و زيست محيطي شده اند.

با توجه به اينكه حيات انسان در مجموعه اي مملو از اجزا و عناصري سپري مي شود كه همواره با آن ها در تعامل است و نيز با توجه به قابليت ها ويژگي هاي انسان پرسش هايي همواره درباره ي منزلت و موقعيت وي در رابطه با نظام تكوين وجود داشته است و يكي از اين رويكردهاي عمده در نوع تعامل انسان و طبيعت ، تعامل انسان با محيط زيست و تبيين پيوند وي در ارتباط با عالم رويكرد ( اومانيسم – انسان گرايان مدرن يا انسان گرايان طبيعت گرا ) يا مكتب اصالت بشر است.

منبع : تعامل انسان و طبيعت مجله چتراتا